Als laatste bel, nog een laatste ronde te gaan                                                                                                                                                                                      angst voor het leven vervangt die voor de dood

Wel een rustgevend gevoel, eindelijk er is horizon,                                                                                                                                                                          Hoop

Maar, mijn lief,                                                                                                                                                                                                                                                      niets dierbaarder dan het leven, niets dierbaarder

dan jij en ik                                                                                                                                                                                                                                                                langs de kade van de Taag

door de beregende straten van de Alfama                                                                                                                                                                                                waar ik Slauerhoff rook, zijn aanwezigheid vermoedde,                                                                                                                                                                    zijn droefheid voelde

en zei: dit is niet alles

Er is liefde, er is bacelhao, er is wijn, er is de liefde

Er is fado, saudade, er is een kust

een verre kust waar je heen kunt zwemmen

Er is altijd wel een dreiging van

water, wijn, wellust, waterige ogen

waardeloze weersvoorspellingen

altijd wel een valkuil van te stillen honger

Er is altijd een vamp die het valse woord draagt en nee,

ze is ongesluierd en opgemaakt,

ze draagt met plezier een leugen van gemak

Maar, mijn lief,

niets dieper dan het water van jouw lippen

als waarheid aan de rivier

in het zuiden

ik leef, waan me geen Branco of Oliveira

maar kan, godzijdank, kruipen in hun ziel

waarmee de straten hier geplaveid zijn

straten die ik met eerbied betreed,

Ik ben zelf een geschiedenis van verlangen

naar een volledig landschap

groetende heuvel

lachend woud

zingend water

omhelzende wolken

Gelukkig, het licht brandt, ze is er. Met warme maaltijd, koude wijn en welkome armen.

als geur van een honingbloem,                      

de kleur van gespreid bed, de hand van een strelende vrouw

het gebaar van een trouwe vriend, als uitnodiging tot leven, liefde               

smeulend vuurtje van transcendentie, een zorgenvrije vlucht over een lekkend dak, opgebroken stoep, onverschillige menigte, koninklijk huwelijk

Ik stap voorzichtig het land der troost binnen, een takje breekt fris onder het gewicht van mijn verdriet

over de vrouw die verdween, het kind dat ooit stierf, verregende ambities, verkreukelde verlangens als lakens op een net verlaten bed

en wat rest, wat resideert in ontluikende knoppen – steeds weer opnieuw – zijn de tonen van het afscheidsfeest, naderend tot in oneindige lengte der dagen

de blues, mijne dames en heren

Zo leert de vis de aanwezigheid
Van de wandelaar
Zo vergist de kwal zich in het heilzaam pad
Van het water naar het wad    

Ik tredsleep mijn voeten mank
Omdat de gedachte aan water me zwartgallig maakt

Onstuimigheid valt de denker ten deel
Vanaf het aanbreken der eenzaamheid

En fel de wind zand goochelend langs de branding
Nu en dan onderbroken door onverstoorbare dingen die niets doen

Er slechts zijn als monument in een tijd                                           

Zoals daar zijn: een gele laars een afgebroken staalkabel een gescheurd deksel

Het staketsel van een vlieger waarvan de naam                                                

De kwade geest op sleeptouw nam, eens

Ik kijk naar het zeil                                                                                                 

De mond van de draak hangt er verscheurd en belabberd bij

Geen wonder, denk ik                                                                                         

Dat de naam van de pasgeborenen wonderschoon geschonden wordt

De impotentie van het dwaallicht toont zich onbarmhartig               

Ik haal voorzichtig het lijk uit het zand vandaan

En leg het teder neer                                                                                             

Zo mooi, niet?

Die kleuren van een oud bestaan, die geknakte botten, de levenslijn gebroken  

Onder het gewicht van de noordelijke winden verdween misschien wel elk gerucht over de geboorte, over de naam

Het lot der boze goden is droevig in de heerschappij van high tech ratio                                                                                                                        

Er is geen plaats meer voor hen, mijmer ik

De zon gaat onder, verveeld want begeleid door een grote grijze wolk              

De schaduwen groeien langs het golvende zand, de duinrand omhoog

Wie zegent zijn kind nog, wie behoedt het voor de kwade stroom

Anders dan met een vrome wens?

onder daverend applaus

reisde de generaal uit de vrede weg

Bestemming even eindeloos

als spoorrails aan den einder

Er knallen dagelijks geweren

onder een stralende zon

en bij de zomerpuntige schaduw

eet hij de tijd helemaal kaal

Er blijft niets meer van over

zodat de stilstand overweldigend is

Hij overwoog ernstig terug te keren maar

besefte dat hij het punt gepasseerd was

dat dat nog moglijk was

Zomerpunt in tijd gebeiteld

als tijd geknecht

in het rijk der fabelen

Want denken aan snelheidsduivels zonder tijd?

En wentel me in onpeilbaar leed

Laat zeldzame diepte me verblijden

Iets wat de liefde zelden deed

Plezier heb ik al lang niet meer

Het kind in mij is lang verraden

Geen Wolf meer van Heen en Weer

Ik zal tot ‘t eind in tranen baden

Zwaar weer staat me op te wachten

Grijze golven koud aan de kust

Overstroomd gemoed zonder krachten

En enkel dood brengt rust

Zo, en dan nu een lekker biertje.

Er zit geen stroming in, er is geen  ‘flow’, de gedachte stokt, lijkt niet productief. Ik begin: ‘later die dag komt er een storm op, gevuld met onweer.’ Ja, en dan, wat doe ik vlucht ik de kelder in? Sluit ik de tent op de camping waar ik dan verblijf? Ja, so what? Zinnen, verhalende en poëtische zinnen dienen horizonnen te openen, een andere kijk op de alledaagsheid op te leveren, niet de bevestiging van wat we al wisten. Hoe word ik ontroerd door een onverwacht vergezicht? Juist, door een woord, net iets anders dan ik gewend ben. Een woord met een andere emotionele connotatie. Soms ook een woord waarvan ik de betekenis niet precies ken, maar die wel een zee aan associaties oproept, kortom een woord waar ik mijn eigen betekenis aan mag geven. Snel, de wilde weg op.

Wat nu als elke letter zwart en brutaal is? Dan heb ik een ‘writers block’. Ik weet wat ik wil schrijven maar de woorden willen maar niet tevoorschijn komen. Ze krioelen in verwarde staat door elkaar, op zoek naar een plek, die niet gevonden wil worden. Ze willen niet echt geschreven worden. Ze kunnen nog niet op hun plek vallen. Die plek is er nog niet rijp voor. Misschien is die er ook niet.